Ebû Dücâne (r.a.)

0
1091

Ebû Dücâne (r.a.), cesur bir sahabiydi. Allah ve Resûlü yolunda her an canını vermeye hazırdı. Bedir cihadı’nda olduğu gibi Uhud cihadı’nda da bunun alameti olarak başına kırmızı bir sarık sardı. Bunu gören Ensar, “Ebû Dücâne yine ölüm sarığını sardı!” dediler.[1]

Hz. Ebû Dücâne, Peygamberimizin, hakkını vermek şartıyla kendisine teslim
ettiği kılıç elinde olduğu hâlde, çalımlı ve gururlu bir şekilde düşman saflarına
doğru ilerlemeye başladı.[2]

Bu arada Sahabei Kirâm, Ebû Dücâne’nin gururlu bir şekilde yürümesini hoş karşılamadılar. Bu hareketi sebebiyle onun helak olmasından korktular. Bunun üzerine Peygamberimiz, düşmana karşı çalımlı yürünebileceğine, bunun caiz olduğuna işaretle şöyle buyurdu:

“Allah bu yürüyüşü, şu harp meydanlarından başka yerde sevmez.”

Peygamberimizin vermiş olduğu kılıç, Ebû Dücâne’nin elinde müşriklere ölüm kusuyor, onlara aman vermiyordu. Önüne çıkanı saf dışı bırakan Ebû Dücâne, çarpışa çarpışa, def çalıp şarkı söyleyerek, müşrikleri cihada teşvik eden kadınların bulunduğu yere kadar geldi. Kendisi bunu şöyle anlatıyor:

“Uzaktan birini gördüm. Halka kızıyor, hırslanıyordu. Üzerine yürüyüp vurmak için kılıcımı kaldırdığımda bağırdı. Onun bir kadın olduğunu görünce, Resûlullah’ın kılıcının şerefini gözettim ve onu bir kadına vurmadım.”

Uhud Harbi’nin birinci safhasında Hz. Ebû Dücâne ve diğer sahabilenn gayretleri neticesinde ilk anda büyük bir zafer kazanılmıştı. Bunun için mücahitler, müşriklerin bırakmış olduğu ganimetleri toplamaya başladılar. Bu arada yerlerini bırakmamaları hususunda Peygamberimizin kesin talimatı olmasına rağmen okçular da yerlerini terk ederek ganimet peşine düştüler. İşte, ne oldu ise o anda oldu. cihadın başından beri okçuları kollayan ve fırsat bekleyen müşrik atlıları, mücahitlere arkadan saldırıya geçtiler. Bunun üzerine birçok mücahit şehit düştü, bir kısmı da paniğe kapılarak sağa sola dağıldılar.

Bu arada Peygamberimizin “ölüm haberi” şayiası yayıldı. Mücahitlerin moralleri iyice bozuldu, pek çoğu harbi bırakıp tenha bir yere oturdu. Oysa müşrikler, Resûlullah’ı değil, ordunun sancağını taşıyan Mus’ab bin Umeyr’i (r.a.) şehit etmişlerdi. Onu Peygamberimiz zannederek, “Muhammed’i öldürdük!” diye bağırmaya başlamışlardı. Peygamberimiz ise o sırada düşmana ok ve taş atıyor, yerinde sebat ederek hiçbir tarafa ayrılmıyordu. Bu arada 7’si Muhacirlerden, 7’si de Ensar’dan olmak üzere 14 fedai, Resûlullah’ı kordon altına almış, müşrik saldırılarından koruyorlardı. Bu gözüpek imanlı sineler, kendi canlarını feda etme pahasına Peygamberimizi yalnız bırakmamak üzere söz birliği etmişlerdi. İşte, Ebû Dücâne de bunlardan birisiydi. Resûlullah’ın duasına mazhar olan bu sahabilerden hiçbirisi şehit olmadı. cihadın sonuna kadar vücutlarını Peygamberimize siper ettiler.

Ebû Dücâne ise, Resûlullah’ın üzerine eğiliyor, atılan oklardan onu koruyordu. Oklar sırtına çarpıp hiç yaralamadan arka tarafına düşüyordu. Bu arada azılı müşriklerden Abdullah bin Humeyd, Peygamberimizin sağ olduğunu ve sahabilerin onu koruduğunu gördü. Vakit kaybetmeden atını o yöne sürdü. Ne pahasına olursa olsun, Resûlullah’ın canına kıyma emelini besliyor, şöyle sesleniyordu:

“Ben Züheyr’in oğluyum. Bana Muhammed’i gösterin. Vallahi ya onu öldürürüm yahut ben ölürüm!” diye çığırtkanlık yapıyordu. Tepeden tırnağa zırha bürünmüştü. Müslümanlardan hiç kimsenin karşısına çıkamayacağını tahmin ediyordu. Sinsi sinsi ilerliyordu. Birden karşısında Ebû Dücâne’yi görünce afalladı. Ebû Dücâne, bu gözü dönmüşü görür görmez, “Gel yanıma! Ben, Resûlullah’ın uğruna kendi vücudumu siper eden birisiyim.” dedi ve akabinde kılıcını İbni Humeyd’in atının bacaklarına çaldı. At çökünce de, “Al, bu da ben Hareşe’nin oğlundan!” diyerek bir vuruşta müşriği cansız yere serdi. Ebû Dücâne’nin kendisini korumak hususundaki bu gayretini gören Peygamberimiz, ona şöyle duada bulundu:

“Allah’ım, Hareşe’nin oğlundan ben nasıl razı isem Sen de razı ol!”

Ebû Dücâne, manevi mükâfatını âdeta peşin olarak alıyordu…

Ebû Dücâne gibi kahraman sahabilerin gayretleri sonucunda müşrikler fazla bir zarar veremeden çekilmek zorunda kaldılar. cihadbittiğinde Peygamberimiz, Ebû Dücâne Hazretleri’ne verdiği kılıcı geri aldı. Kılıcın üzerindeki müşrik kanlarını silmesi için, kızı Hz. Fâtıma’ya (r.anha) verdi. Bu arada Hz. Ali de (r.a.) kendi kılıcını Fâtıma’ya uzatarak, “Şunu al, bu gazada çok işe yaradı.” dedi. Bunun üzerine Peygamberimiz, “Sen bu cihadta canla başla çalıştın. Sehl bin Hâris ile Ebû Dücâne de üstün muvaffakiyet gösterdi.” buyurarak onları takdir ve tebrik etti.[3]

Cesaret ve kahramanlığı kadar üstün fazileti ile de tanınan Ebû Dücâne Hazretleri boş şeylerle meşgul olmaz, hiç kimse hakkında kötü bir şey düşünmezdi. Bir gün hastalandı. Ağır hasta olmasına rağmen, üstünde sanki hastalık eseri yoktu. Yüzü nurlu ve pırıl pırıldı. Ziyaretine gelenlerden birisi, “Yüzünün böyle olmasının sebebi nedir?” diye sordu. Hz. Ebû Dücâne şu cevabı verdi:

“Güvenebileceğim ve beni kurtarabilecek iki amelim var: Birisi malayaniyle meşgul olmayışım, diğeri de hiçbir Müslüman hakkında kalbimde en küçük bir kötülük bulundurmayışım ve düşünmeyişimdir.”[4]

Ebû Dücâne, Hz. Ebû Bekir’in (r.a.) halifeliği sırasında vuku bulan Yemâme cihadı’nda şehit olmuştur.

Allah ondan razı olsun!

________________________________________
[1]Sîre, 3: 73.
[2]Müslim, Fezâilü’s Sahabe: 128; Üsdü’lGàbe, 5: 184.
[3]age., 3: 557.
[4]age.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Bu site, istenmeyenleri azaltmak için Akismet kullanıyor. Yorum verilerinizin nasıl işlendiği hakkında daha fazla bilgi edinin.